Column van Liesbeth Kleuver

Ze vallen tegelijk en op het juiste moment in bij het pianospel. Ze zingen gevarieerd van zacht naar krachtig in de maat en op toon. Ze kunnen op verschillende instrumentjes drie ritmes door elkaar spelen. Ze bewegen met zelfbedachte bewegingen passend bij de muziek. En ze maken met een bekertje water en een rietje allerlei klanken voor de ‘bubbelblues’. Ik observeer een muziekles van groep 4  bij mijn collega Floor. Floor is een echte vakdocent muziek en dat is te zien en te horen. De kinderen werken serieus en met veel plezier.

Vol overgave zie ik Jarno zingen en als hij klaar is, lacht hij breed. Zo ken ik hem niet. Hij maakt in mijn lessen braaf de opdrachten en heeft genoeg ideeën, maar zijn fijne motoriek is niet sterk. Zijn gezicht is vaak gefronst als hij heeft last van een ‘rotschaar’ waarmee hij zo moeilijk door de stof komt en van ’vieze lijm’ die vooral aan zijn vingers plakt. En er zijn meer kinderen die mij verrassen. De stille Nick bijvoorbeeld, die nu uitbundig meedoet en aan het eind van het zeemanslied ineens zijn vinger opsteekt om te zeggen: ’Ik zag dat we op de eerste rij allemaal precies gelijk onze rechtervoet naar voren zetten, dat vond ik mooi om te zien…’ Ook verbaas ik mij over Pieter en Janneke die juist veel minder zelfverzekerd overkomen dan ik ze ken.

Anders dan groepsleerkrachten zie je als vakdocent de kinderen maar één keer in de week alleen presteren in je eigen vakgebied. Dat Cas uit groep 5 ADHD heeft kan ik lezen in zijn dossier; maar ik merk het zelden want hij werkt graag met zijn handen en hoeft tijdens mijn lessen niet voortdurend op zijn stoel te blijven zitten. In de teamkamer roemt de gymdocent het voetbaltalent van Jasmijn uit groep 7, terwijl ik haar zie als een ietwat onhandig meisje, waarvan de kleiwerkjes nog al eens in elkaar storten. Ik ken het verhaal van meervoudige intelligenties en hoe deze zich verschillend in niveau kunnen ontwikkelen, maar het valt pas echt op als je in de les van een collega gaat kijken.

Of als je van een groepsleerkracht ineens hoort dat overwogen wordt om Mirek te laten blijven zitten…Wat?! Mirek?  Ja, zijn citoscores…vijven, hé? Tja, door de vaklessen ziet deze juf haar kinderen ook maar voor de ‘helft’.
Ik schrijf rapporten en ik kan mijn bevindingen wel vertellen, maar beter lijkt het mij om haar de volgende les even uit te nodigen om het zeilschip van Mirek te komen bekijken… een prachtig werkstuk, met als technisch hoogstandje een speciaal oprolsysteem aan het zeil, helemaal zelfstandig bedacht en gemaakt, wat nou vijf… een dikke tien dus!